ฟุโดอิน คอนโด

การรุ่งเรืองและการล่มสลายของวัดฟุโดอิน
วัดฟุโดอิน ตั้งอยู่ในอุชิดะชินมาจิ ริมแม่น้ำโอตะ เป็นวัดอันโคคุจิแห่งอากิ

ในสมัยมูโรมาจิ พี่น้องอาชิกางะ ทากาอุจิ และทาดาโยชิ ได้สร้างวัดอันโคคุจิในหลายจังหวัดเพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณของซามูไรที่เสียชีวิตในสงครามระหว่างราชสำนักเหนือและราชสำนักใต้ นี่คือจุดเริ่มต้นของการก่อตั้งวัดอันโคคุจิในจังหวัดอากิ วัดแห่งนี้เจริญรุ่งเรืองในฐานะวัดเซนชั้นสูง และเป็นวัดประจำตระกูลของตระกูลทาเคดะ เจ้าเมืองคานายามะ

อย่างไรก็ตาม ในสมัยไดเอ (ค.ศ. 1521-1528) อาคารวัดถูกเผาทำลายลงในความเสียหายจากสงคราม และกล่าวกันว่าครั้งหนึ่งพระพุทธรูปปางแพทย์องค์เอกแทบจะหลบภัยจากสภาพอากาศไม่ได้เลย ต้องอาศัยเพิงฟางเป็นที่กำบัง

วัดได้รับการบูรณะใหม่โดยอันโคคุจิ เอเคอิ ผู้ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงยุคสงครามในฐานะพระภิกษุทูตของตระกูลโมริ

กล่าวกันว่าเขาเป็นคนที่มีวิจารณญาณและความริเริ่มที่ยอดเยี่ยม

ต่อมา เขาได้รับความไว้วางใจจากโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ และทำหน้าที่เป็นหนึ่งในผู้ช่วยคนสนิทของเขา

เอเคอิ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดอันโคคุจิเป็นเวลาประมาณ 30 ปี จนถึงปี 1600 ในช่วงเวลานั้น เขาได้สร้าง บูรณะ และบำรุงรักษาอาคารส่วนใหญ่ของวัด

เชื่อกันว่าอิทธิพลของเอเคอิมีส่วนช่วยในการพัฒนาวัดอันโคคุจิด้วย

อย่างไรก็ตาม หลังจากการรบที่เซกิงาฮาระ เอเคอิถูกประหารชีวิตในฐานะหนึ่งในผู้นำของกองทัพตะวันตก และตระกูลโมริ เจ้าเมืองฮิโรชิมะ ก็ถูกย้ายไปที่โชชูด้วย

ต่อมา ยูชิน พระภิกษุผู้รับใช้เจ้าเมืองคนใหม่ ฟุกุชิมะ มาซาโนริ ได้เข้าไปในวัดอันโคคุจิและเปลี่ยนนิกายของเขาจากนิกายรินไซเป็นนิกายชิงงอน เขาได้ประดิษฐานรูปปั้นของพระอาจละไว้ในวิหารหลัก และวัดแห่งนี้จึงเป็นที่รู้จักในชื่อวัดฟุโดอิน ซึ่งเป็นชื่อที่ยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้

ศาลาคอนโดะ ที่ย้ายมาจากยามากุจิ
กล่าวกันว่าศาลาคอนโดะของวัดฟุโดอินนั้น เดิมทีสร้างโดยโออุจิ โยชิทากะ ในยามากุจิ จังหวัดซูโอ แล้วต่อมาถูกย้ายมาที่นี่โดยเอเคอิ
ภาพวาดนางฟ้าและมังกรบินบนเพดานมีจารึกว่า "เท็นบุน 9 โคอุชิ ปี (1540)..." ซึ่งบ่งชี้ว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงเวลานั้น

ศาลาคอนโดะแห่งนี้เป็นวัดพุทธนิกายเซนที่ใหญ่ที่สุดที่ยังคงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น
ด้วยรายละเอียดที่ประณีตบรรจง เช่น คานรูปกุ้ง การแกะสลักกรอบหน้าต่างรูปขวดขนาดใหญ่ และรอยต่อใต้ชายคา อาคารแห่งนี้จึงแสดงออกถึงความละเอียดอ่อนท่ามกลางความยิ่งใหญ่ตระการตา

นอกจากนี้ โถงนี้ยังมีลักษณะพิเศษที่ไม่พบในวัดพุทธนิกายเซนอื่นๆ เช่น ทางเดินกลางแจ้งแบบวันเคนด้านหน้า และเพดานกระจกในห้องสักการะภายใน ซึ่งแบ่งออกเป็นสองส่วน คือ ด้านหน้าและด้านหลัง

วันที่ได้รับการขึ้นทะเบียน: 8 กุมภาพันธ์ 1958
ภาพรวม: กว้างสามช่วงเสา ลึกสี่ช่วงเสา อาคารชั้นเดียว มีระเบียงโมไก (ระเบียงต่อกันแบบกึ่งเปิด) หลังคาทรงจั่วและทรงปั้นหยา และหลังคามุงด้วยไม้แผ่น